Σε χειμερία νάρκη οι Σοσιαλδημοκράτες

Στην Ευρώπη καλπάζει η ύφεση και η ανεργία βρίσκεται στα ύψη. Τι κάνουν γι’ αυτό οι Σοσιαλδημοκράτες; Τίποτε.

Αφωνοι παρακολουθούν την καταστροφή από την πολιτική λιτότητας των Συντηρητικών.

Είναι ώρα να ξανα-ανακαλύψουν τα πολιτικά τους ένστικτα.

Αυτά δεν είναι τα λόγια ενός αριστερού θεωρητικού της πολιτικής οικονομίας, αλλά οι απόψεις του Βόλφγκανγκ Μίνχαου, ενός δημοσιογράφου/αναλυτή που επί χρόνια έχει ή είχε βασικό ρόλο σε εφημερίδες και περιοδικά που ορθώς θεωρούνται «βίβλος του καπιταλισμού»: στους «Financial Times», στη -νεκρή πλέον- γερμανική έκδοση της ίδιας εφημερίδας, στο περιοδικό «Der Spiegel» και, παλαιότερα, σε αγγλόφωνες εφημερίδες ως ανταποκριτής στην Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη. Στα γραπτά του υποστηρίζει σταθερά ότι η τρέχουσα διεθνής κρίση οφείλεται στην εσφαλμένη δομή του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού και νομισματικού συστήματος.

Απουσία

Σε πρόσφατο άρθρο του στο «Der Spiegel», με τίτλο «Ωρα για μια νέα σοσιαλιστική δημοκρατία», ο Μίνχαου επισημαίνει την πλήρη απουσία των (κυρίως Γερμανών) Σοσιαλδημοκρατών από το πολιτικό παιχνίδι. Οι Συντηρητικοί, χωρίς καμία αντίσταση, εφαρμόζουν και επιβάλλουν στις κυβερνήσεις άλλων χωρών της Ευρωζώνης την πολιτική λιτότητας σε καιρούς ύφεσης, προκαλώντας οικονομική κατάρρευση και καλπάζουσα ανεργία.

Οι Συντηρητικοί -υποστηρίζει ο Μίνχαου- ακολουθούν την πολιτική του Χάινριχ Μπρούνινγκ, του καγκελάριου (Μάρτιος 1930 – Μάιος 1932) της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο οποίος προσπάθησε να αντιδράσει στο Κραχ του 1929 με αυστηρή λιτότητα: Πάγωμα των πιστώσεων, των μισθών και των αμοιβών. Ηταν η συνταγή της αποτυχίας που έφερε στην εξουσία τον Χίτλερ.

«Αυτό που με εκπλήσσει και με σοκάρει», γράφει ο Μίνχαου, «είναι η ανικανότητα των Σοσιαλδημοκρατών να εξαργυρώσουν το πολιτικό κεφάλαιο της ύφεσης που προκάλεσαν οι Συντηρητικοί. Θα περίμενε κανείς ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα βρίσκονταν στα χαρακώματα και θα οπλίζονταν για να καταλάβουν την πολιτική εξουσία. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ανίκανοι να αξιοποιήσουν την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στις χώρες τους».

Ειδικά για τη Γερμανία, υποστηρίζει, μετά τον Χέλμουτ Σμιτ, οι Σοσιαλδημοκράτες έχασαν την ταυτότητά τους. Με τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, τον «καγκελάριο της αυτοκινητοβιομηχανίας», στην εξουσία (1998 – 2005), από κόμμα «μακρο-οικονομιστών» έγιναν λομπίστες της βιομηχανίας!

Τώρα που η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση, ο Νότος υποχρεώνεται να επιβάλλει την πολιτική εξοντωντικής λιτότητας την οποία ο Βορράς επιλέγει να ακολουθήσει και ο ίδιος, το μόνο αποτέλεσμα μπορεί να είναι η ακόμη μεγαλύτερη ύφεση. Οι Σοσιαλδημοκράτες, όμως, έχουν χάσει την ικανότητα να σκέφτονται μακρο-οικονομικά και αναλώνονται σε πολιτικούς συμβολισμούς, όπως ο φόρος στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, σαν να μπορούσε αυτό το μέτρο να λύσει το πρόβλημα του αχαλίνωτου χρηματοοικονομικού τομέα.

Οι αγορές

«Δεν είναι απλώς θέμα του κατάλληλου ελέγχου του οικονομικού κύκλου. Πρόκειται για τη μεγάλη συζήτηση της γενιάς μας για το σύστημα διακυβέρνησης. Θα το εκτιμούσα αν οι Σοσιαλδημοκράτες ξυπνούσαν από τη μεγάλη χειμερία νάρκη τους», καταλήγει ο Γερμανός αναλυτής.

Θέση με την οποία, ακόμη και από εντελώς διαφορετική πολιτική οπτική γωνία, θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει, αν θα μπορούσε να δώσει λύση σε αυτό το οποίο και ο Μίνχαου θεωρεί ως πραγματική αιτία του κακού: την ίδια τη δομή και τους κανόνες των χρηματοοικονομικών αγορών. Εκεί όμως βρίσκεται η παγίδα.

Εστω ότι τους επόμενους μήνες αλλάζει χρώμα ο πολιτικός χάρτης της Ευρώπης, και από το σημερινό του βαθύ μπλε (με συντριπτική πλειονότητα κυβερνήσεων της κεντρο-δεξιάς) γίνει λίγο ή περισσότερο «κόκκινος» με σοσιαλδημοκρατικές ή κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Κλειδί για την άσκηση οποιασδήποτε πολιτικής προσανατολισμένης στην κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία παραμένει η χρηματοδότηση, είτε με φορολογικά έσοδα (που ο νεοφιλελευθερισμός έχει περιορίσει στο ελάχιστο, αντιμετωπίζοντας ως ταμπού τη φορολόγηση του πλούτου) είτε με δανεισμό, ο οποίος είναι αδύνατος στο υπάρχον διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Αυτός είναι ο μεγάλος θρίαμβος του δυτικού καπιταλιστικού/τραπεζικού συστήματος τα τελευταία είκοσι χρόνια και ασφαλώς χρειάζεται κάτι περισσότερο από αλλαγή στα πρόσωπα των διαχειριστών για να ανατραπεί.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s