«Τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν. Αυτές είναι οι μαγικές λέξεις»

Λαγκάρντ: Τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν

Συνεχίζουμε τις διαπραγματεύσεις «καλή τη πίστει», υπογράμμισε η επικεφαλής του ΔΝΤ. Αν οι στόχοι για πλεονάσματα είναι μικρότεροι, θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη η ελάφρυνση χρέους, ξεκαθαρίζει. Δεν μπορούμε να κάνουμε συμφωνία στο παρασκήνιο. «Εχουν πολλά πάνω-κάτω» οι σχέσεις με την Αθήνα. 

Λαγκάρντ: Οι στόχοι για Ελλάδα δεν άλλαξαν - Τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν

«Συνεχίζουμε να επικεντρωνόμαστε στην αντιμετώπιση της Ελλάδας με διαπραγματεύσεις καλή τη πίστει», υπογράμμισε η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ σε συνέντευξή της στο Bloomberg.

Οπως είπε η κ. Λαγκάρντ, οι στόχοι του Ταμείου για την Ελλάδα είναι δύο:

Πρώτον, να αποκατασταθεί η χρηματοοικονομική σταθερότητα στη χώρα και να είναι βιώσιμο το χρέος της.

Δεύτερον, να αποκτήσει η ελληνική οικονομία την ανταγωνιστικότητα, την παραγωγικότητα και τις δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται για να είναι ανεξάρτητη.

Οι στόχοι δεν έχουν αλλάξει, οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν στην Αθήνα και θα συνεχιστούν «καλή τη πίστει», υπογράμμισε.

«Τα νούμερα πρέπει να βγαίνουν. Αυτές είναι οι μαγικές λέξεις», υπογράμμισε, ερωτηθείσα για τους στόχους του προγράμματος. «Εάν τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι χαμηλότερα, γιατί αυτό χρειάζεται η ελληνική κυβέρνηση και οι πολίτες, τότε η ελάφρυνση χρέους πρέπει να είναι μεγαλύτερη μακροπρόθεσμα, γιατί αυτό χρειάζεται για να βγαίνουν τα νούμερα», σημείωσε.

Θέλουμε διατηρήσιμα μέτρα, τα οποία θα διαρκέσουν πολύ μετά την αποχώρηση του ΔΝΤ από την Ελλάδα, υπογράμμισε η κ. Λαγκάρντ.

«Προσκληθήκαμε από τις ελληνικές αρχές να εμπλακούμε στο πρόγραμμα και να βοηθήσουμε με πολύ ικανά στελέχη την ελληνική οικονομία. Αυτό θα πρέπει να το κάνουμε με διαφάνεια. Δεν μπορούμε να κλείσουμε συμφωνία στο παρασκήνιο. Πρέπει να το κάνουμε όπως το κάνουμε με όλες τις χώρες. Είμαστε ανεξάρτητη αρχή», τόνισε η επικεφαλής του ΔΝΤ.

Ερωτηθείσα για τις σχέσεις με την ελληνική κυβέρνηση, ανέφερε ότι «έχουν πολλά πάνω-κάτω τα τελευταία έξι χρόνια, αλλά θα συνεχίσουμε, γιατί είμαστε εκεί για τους πολίτες».

Πηγή  Euro2day.gr

Βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλες, σε πολλά σημαία μαζί: Εικόνες αποκάλυψης

 

Οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα να επιτίθενται και να γίνονται βίαιοι, όταν καταστρέφει κανείς τις πατρίδες τους, βομβαρδίζοντας τες επί πέντε συνεχή χρόνια – χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το Ιράκ, το Αφγανιστάν και η Λιβύη, αλλά μόνο η Συρία.

Το ίδιο όταν τους αντιμετωπίζεις σαν ζώα, κλείνοντας τα σύνορα και εγκαταλείποντας τους αβοήθητους στις λάσπες της Ειδομένης ή όπου αλλού – ειδικά όταν πρόκειται για φανατισμένες θρησκευτικές οργανώσεις, με εντελώς διαφορετικά, βίαια ήθη.

Δυστυχώς όμως, σπάνια πληρώνουν το λογαριασμό οι πραγματικοί θύτες – αφού τα θύματα είναι οι απλοί άνθρωποι που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις θηριωδίες των αποικιοκρατών της Δύσης.

Οι μαζικές βομβιστικές επιθέσεις σε πολλά σημεία των Βρυξελών, μεταξύ των οποίων στο αεροδρόμιο (11 θάνατοι) και σε σταθμό του μετρό (12 θάνατοι), είχαν σαν αποτέλεσμα τη δολοφονία τουλάχιστον 26 αθώων, καθώς επίσης των τραυματισμό δεκάδων άλλων.

228

Οι πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης ήταν η εκκένωση πυρηνικού εργοστασίου που ευρίσκεται σχετικά κοντά στην πόλη – κάτι που είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, αφού φαίνεται πως υπάρχουν φόβοι επιθέσεων σε τέτοιες εγκαταστάσεις. Μαύρη Τρίτη για το Βέλγιο και για την Ευρώπη.

Η Ευρώπη πούλησε την ψυχή της για τη συμφωνία με Τουρκία

Μια πραγματικά άθλια συμφωνία με ένα κράτος που ακυρώνει την δημοκρατία υπέγραψαν οι ηγέτες της ΕΕ. Τα ανοικτά ερωτήματα, η «μη λύση» του κλεισίματος των συνόρων και τα επιχειρήματα για τους οπαδούς του Brexit. Γράφει ο W. Munchau

Munchau: Η Ευρώπη πούλησε την ψυχή της για τη συμφωνία με Τουρκία

Η ΕΕ έχει δύο ατού που πάντα θεωρούσα ακλόνητα, όσο κι αν έχω αμφισβητήσει διάφορες αποφάσεις. Το πρώτο είναι μια έλλειψη εναλλακτικών. Πώς αλλιώς θα αντιμετωπίσουν οι Ευρωπαίοι την κλιματική αλλαγή, μια προσφυγική κρίση ή έναν υπερβολικά δυναμικό Ρώσο πρόεδρο, αν όχι μέσω της ΕΕ;

Το δεύτερο είναι η ηθική υπεροχή. Έναντι των περισσοτέρων μελών της, η ΕΕ είναι λιγότερο διεφθαρμένη, πιο ηθική και πιστή στους κανόνες. Παρότι ο κόσμος των εθνικών πολιτικών είναι γεμάτος ειδικούς στην τακτική που επιδιώκουν το βραχυπρόθεσμο κέρδος, το μπλοκ επιτυγχάνει ένα καλύτερο μείγμα πολιτικής και πολιτικών. Οικοδομεί ευρείς συνασπισμούς και διαμορφώνει στρατηγικούς πολιτικούς στόχους. Ο ορίζοντάς του ξεπερνά τον κύκλο ζωής ενός κοινοβουλίου.

Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, αυτά τα πλεονεκτήματα έχουν κατεδαφιστεί. Η κακοδιαχείριση της κρίσης της ευρωζώνης κατέστησε δυνατό το να υπάρξει ένα εύλογο οικονομικό επιχείρημα για μια έξοδο.

Έπειτα, την Παρασκευή η ΕΕ έχασε το άλλο της βασικό ατού. Η συμφωνία με την Τουρκία είναι ό,τι πιο ποταπό έχω δει στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική. Την ημέρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν τη συμφωνία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Τούρκος πρόεδρος, έριξε τις μάσκες: «Η δημοκρατία, η ελευθερία και το κράτος δικαίου (…) για μας, αυτές οι λέξεις δεν αξίζουν πλέον απολύτως τίποτα». Σε εκείνο το σημείο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα έπρεπε να δώσει τέλος στη συζήτηση με τον Αχμέτ Νταβούτογλου, τον Τούρκο πρωθυπουργό, και να τον στείλει σπίτι του. Αντ’ αυτού, σύναψε συμφωνία μαζί του –χρήματα και πολλά περισσότερα, σε αντάλλαγμα βοήθειας με την προσφυγική κρίση.

Η Τουρκία θα μετεγκαταστήσει περίπου 72.000 πρόσφυγες στην ΕΕ –μια ανταλλαγή ενός προς καθέναν παράνομο μετανάστη που η Τουρκία μεταφέρει με βάρκες μέσω του Αιγαίου. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ πληρώνει στην Τουρκία έξι δισ. ευρώ και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στις διαπραγματεύσεις για την προσχώρησή της στην ΕΕ –όλα αυτά με μια χώρα της οποίας η ηγεσία μόλις ακύρωσε τη δημοκρατία. Η ΕΕ πρόκειται επίσης να επιτρέψει τη μετακίνηση χωρίς βίζα για 75 εκατ. κατοίκους της Τουρκίας. Η ΕΕ όχι μόνο πούλησε την ψυχή της εκείνη την ημέρα, αλλά διαπραγματεύτηκε και μια πραγματικά άθλια συμφωνία.

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω το αν αυτή η συμφωνία συμμορφώνεται με τη Σύμβαση της Γενεύης και άλλα σημεία του διεθνούς δικαίου. Υποθέτω πως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σιγουρεύτηκε πως θα μπορούσε να σταθεί στις δικαστικές αίθουσες. Αλλά ακόμη κι αν κριθεί νόμιμη, αμφιβάλλω για το αν μπορεί να εφαρμοστεί. Θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς αν οι ΕΕ θα αθετήσει τις υποσχέσεις της σε περίπτωση που η Άγκυρα δεν εκπληρώσει τη δική της πλευρά.

Ακόμη κι αν η συμφωνία εφαρμοστεί πλήρως, δε θα χαλαρώσει πολύ την πίεση. Ο αναμενόμενος αριθμός προσφύγων που θα φτάσουν στην ΕΕ θα αποτελέσει μεγάλο πολλαπλάσιο των 72.000 που συμφωνήθηκε με την Τουρκία. Γερμανικό think tank έχει υπολογίσει τις προσφυγικές ροές αυτού του έτους και έχει καταλήξει σε ένα εκτιμώμενο εύρος 1,8 με 6,4 εκατ. Το τελευταίο νούμερο αποτελεί τη χειρότερη περίπτωση, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει μεγάλους αριθμούς από τη βόρεια Αφρική.

Το κλείσιμο της Οδού των δυτικών Βαλκανίων για τους πρόσφυγες –από την Ελλάδα μέσω της ΠΓΔΜ, της Σερβίας, της Κροατίας, της Σλοβενίας και έπειτα στην Αυστρία και τη Γερμανία- προσέφερε βραχυπρόθεσμη ανακούφιση στους βορειοευρωπαίους, αλλά υπάρχουν πολλές εναλλακτικές οδοί για να ακολουθήσουν οι πρόσφυγες. Μπορούν να περάσουν από τον Καύκασο και την Ουκρανία ή μέσω της Μεσογείου στην Ιταλία και την Ισπανία. Όταν οι χώρες κλείνουν τα σύνορά τους, δε μειώνουν τη ροή των προσφύγων αλλά μόνο τους αλλάζουν πορεία. Αποτελεί κλασικό παράδειγμα μιας πολιτικής «παρασιτισμού». Αυτό καταδεικνύει πως τα επιχειρήματα υπέρ μιας προσφυγικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι συντριπτικά.

Μία από τις πιο εξωφρενικές περιπτώσεις μονομερούς δράσης είναι το κλείσιμο των συνόρων της Αυστρίας. Η χώρα πλέον θα επανεισάγει ελέγχους στα κύρια σύνορά της με την Ιταλία –στον αυτοκινητόδρομο του Μπρέννερο. Είναι μία από τις οδούς με την πιο έντονη διέλευση, μεταξύ νότιας και βόρειας Ευρώπης. Μόλις οι πρόσφυγες φτάσουν στην Ιταλία, να αναμένετε περισσότερες εξελίξεις στα βόρεια σύνορα της χώρας. Η Γαλλία, η Ελβετία και η Σλοβενία μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως στο σημείο αυτό θα επανεισάγουν ελέγχους. Η Ιταλία τότε θα αποκλειστεί από τη ζώνη ελεύθερης διέλευσης της οποίας είναι μέλος και η Σένγκεν θα γίνει ένα μικρό club των χωρών της βόρειας Ευρώπης –πιθανώς το μοντέλο μιας μελλοντικής ευρωζώνης. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για έναν κατακερματισμό της ΕΕ.

Η συμφωνία με την Τουρκία θα επηρεάσει επίσης το debate επί του βρετανικού δημοψηφίσματος. Δε θα έχει το στρατόπεδο της εξόδου να πει κάτι για την ελεύθερη μετακίνηση 75 εκατομμυρίων Τούρκων; Οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα νιώσει απέχθεια γι’ αυτή τη συμφωνία. Το ίδιο θα κάνει οποιοσδήποτε φοβάται μια γερμανική κυριαρχία στην ΕΕ, εφόσον όλο αυτό ξεκίνησε από την Άνγκελα Μέρκελ. Η Γερμανίδα καγκελάριος χρειαζόταν απελπισμένα να βγει από ένα λάκκο που έσκαψε η ίδια. Αποτέλεσε δική της μονομερή απόφαση η διάνοιξη των γερμανικών συνόρων που κατέστησε μια διαχειρίσιμη προσφυγική κρίση σε μη διαχειρίσιμη.

Δεν είναι εύκολο να αναπτύξει κανείς μια εύλογη επιχειρηματολογία υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Αλλά όταν η ΕΕ χάνει την ηθική υπεροχή της, δε θα έπρεπε να εκπλησσόμαστε που ο κόσμος αρχίζει να αναρωτιέται τι αυτή αντιπροσωπεύει ή για ποιο λόγο είναι απαραίτητη.

Ξεκίνησε η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας και η διάλυση…

erd

 Πολλές ανοιχτές «πληγές» έχει η Τουρκία, η οποία σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο του διεθνή Τύπου, ύστερα από την Τρίτη κατά σειρά τρομοκρατική επίθεση, σε διάστημα μόλις 6 μηνών.

Για την κατάσταση που επικρατεί στην Άγκυρα δημοσίευσε άρθρο η τουρκική εφημερίδα Radikal, ύστερα από άρθρο της βρετανικής İndependent, σχετικά με την αποσταθεροποίηση που αντιμετωπίζει η χώρα του Ερντογάν, ο οποίος έχει ανοίξει πολλά μέτωπα και δέχεται τις επιπτώσεις.

Το σκηνικό στη Μέση Ανατολή, θυμίζει «καζάνι που βράζει», με τον Τούρκο πρόεδρο να έχει κόντρα με τους Κούρδους, την Ρωσία, κράτη της Ευρωπαικής Ένωσης και πλέον με ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της Τουρκίας.

Η χτεσινή επίθεση στην Άγκυρα, στοίχησε την ζωή σε 21 ανθρώπους και αποδόθηκε στο ΡΚΚ, σύμφωνα με Τούρκο αξιωματούχο.

Οι φοβίες του Τούρκου προέδρου και ο τρόμος της Άγκυρας επαληθεύονται, καθως ύστερα από την ενωποίηση 10 ένοπλων τουρκικών και κυρίως αριστερών ομάδων, με τους Κούρδους και το ΡΚΚ, ο Ταγίπ Ερντογάν, είχε ζητήσει από τις δυνάμεις της χώρας να είναι σε ετοιμότητα.

Σκοπός της συνεργασίας Τούρκων-Κούρδων, είναι η ανατροπή του προέδρου Ερντογάν, η οποία ίσως είναι πολύ κοντά, δεδομένου ότι ο «σουλτάνος» καλείται να αντιμετωπίσει πολλούς εχθρούς.

Voicenews.gr

Stratfor: Ελληνογερμανικός «άξονας» λόγω… προσφυγικού

Η Ελλάδα είναι «κλειδί» για την εφαρμογή της πολιτικής της Μέρκελ στο προσφυγικό. Γιατί μπορεί να αλλάξουν οι ισορροπίες στην αξιολόγηση. Το κρίσιμο ζήτημα των συντάξεων, η αγωνία για την επόμενη δόση και τι μπορεί να πάει στραβά.

Stratfor: Ελληνογερμανικός «άξονας» λόγω... προσφυγικού

Η Γερμανία και η Ελλάδα βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια των περσινών διαπραγματεύσεων για το τρίτο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης, αλλά η προσφυγική κρίση της Ευρώπης τις αναγκάζει να σχηματίσουν μια τακτική συμμαχία.

Η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε για μήνες να αντιμετωπίσει το πρόγραμμα διάσωσης και τη μεταναστευτική κρίση ως ξεχωριστά ζητήματα, αλλά το Βερολίνο έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η Ελλάδα χρειάζεται βοήθεια και στα δύο.

Η ελληνική κυβέρνηση, από την πλευρά της, καταλαβαίνει ότι η συνεργασία με τη Γερμανία είναι κρίσιμη για να αποτραπεί η απομόνωση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να λάβει την επόμενη δόση.

Το Βερολίνο προσπαθεί ακόμα να πιέσει για μια ενιαία ευρωπαϊκή απάντηση στην προσφυγική κρίση. Από τη σκοπιά της γερμανικής κυβέρνησης, η Ευρώπη πρέπει να συνεργαστεί με την Τουρκία για να μειώσει την εισροή αιτούντων άσυλο στα κράτη της Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη πρέπει να εφαρμόσουν το σχέδιο της Ε.Ε. που εγκρίθηκε στο τέλος του 2015 για την κατανομή των προσφύγων.

Η Ελλάδα αποτελεί «κλειδί» και για τους δύο στόχους. Η Γερμανία θέλει η Ελλάδα να γίνει πιο αποτελεσματική στην υποδοχή και στην ταυτοποίηση όσων δικαιούνται άσυλο, ώστε οι προσπάθειες ανακατανομής να γίνουν πιο αποτελεσματικές. Το Βερολίνο έχει επίσης ανάγκη η Αθήνα να συνεργαστεί με την Άγκυρα στο σχέδιο για τον συντονισμό της ανταλλαγής πληροφοριών από τα πλοία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο για τις επιχειρήσεις εμπορίας ανθρώπων.

Επιπρόσθετα, η Γερμανία είναι ανήσυχη για τον πολλαπλασιασμό των μονομερών και περιφερειακών κινήσεων στην Ευρώπη. Η προσφυγική κρίση έχει κάνει χειρότερο τον πολιτικό κατακερματισμό της Ευρώπης και ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός χωρών, κυρίως όσες βρίσκονται πάνω στη βαλκανική δίοδο των προσφυγικών ροών που συνδέει την Ελλάδα με την Αυστρία, τάσσονται υπέρ της επανεισαγωγής των συνοριακών ελέγχων.

Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ φοβάται ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες χάνουν τον έλεγχο των πολιτικών διεργασιών στην Ευρώπη. Το τέλος της ελεύθερης μετακίνησης που ορίζει η συνθήκη του Σένγκεν μπορεί να πλήξει τις ευρωπαϊκές οικονομίες αυξάνοντας μεταξύ άλλων το μεταφορικό κόστος.

Το κλείσιμο των συνόρων θα είχε πολύ σοβαρές πολιτικές συνέπειες, καθώς οι χώρες θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν και άλλες πτυχές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης στο μέλλον. Η Μέρκελ ανησυχεί επίσης ότι το τρέχον κλίμα στην Ευρώπη θα είχε μεγάλες πολιτικές επιπτώσεις στο εσωτερικό της Γερμανίας, καθώς ενισχύονται τα ξενοφοβικά κόμματα.

Αυτό εξηγεί γιατί η γερμανική κυβέρνηση στηρίζει την Ελλάδα και στα δύο ζητήματα. Ορισμένοι ανώτατοι Γερμανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένης της Μέρκελ, του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, έχουν δηλώσει πρόσφατα ότι η Ελλάδα χρειάζεται βοήθεια.

Η Γερμανία θα βοηθήσει με δύο τρόπους. Πρώτον, θα αντιταχθεί σε απόπειρες αποκλεισμού της Ελλάδας από την Σένγκεν. Η Ιταλία πιθανότατα θα βοηθήσει σε αυτό. Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. αναμένεται να αποφασίσουν τον Μάιο αν η Ελλάδα προστατεύει όπως θα έπρεπε τα σύνορά της και η Ρώμη γνωρίζει πως η Ιταλία μπορεί να είναι η επόμενη που θα βρεθεί στο στόχαστρο, αν η Ελλάδα αποβληθεί από τη Σένγκεν.

Δεύτερον, η Γερμανία πιθανότατα θα στηρίξει πολιτικά την Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα διάσωσης. Υπάρχουν ακόμα μεγάλες διαφωνίες ανάμεσα στην Ελλάδα, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας. Αλλά ενώ η Ε.Ε. και το ΔΝΤ διαφέρουν στις εκτιμήσεις τους για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, συμφωνούν ότι η Αθήνα πρέπει να προχωρήσει σε περικοπές συντάξεων. Αυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα για τον Ελληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους ότι δεν θα κοπούν συντάξεις.

Είναι πιθανό η Αθήνα να προχωρήσει τελικά σε κάποιες περικοπές, αλλά θα δώσει μάχη για να περιοριστούν μόνο στις μεγάλες συντάξεις. (Σύμφωνα με διαρροές, η Αθήνα θα κόψει τις συντάξεις πάνω από τα 1.200 ευρώ. Οι περισσότεροι συνταξιούχοι παίρνουν από 700 με 1.000 ευρώ τον μήνα).

Σε αντίθεση με προηγούμενες διαπραγματεύσεις, η Γερμανία θα είναι πιο θετική να δοθούν μικρές παραχωρήσεις στην Αθήνα, αντί να προσπαθήσει να εστιάσει στις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που θέλει. Οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν για μερικές εβδομάδες ακόμα, γιατί η Ελλάδα δεν είναι απεγνωσμένη για χρήματα, αλλά θα υπάρξει συμφωνία και η Αθήνα θα λάβει την επόμενη δόση. Αυτό θα καθυστερήσει για άλλη μια φορά την πιθανότητα ελληνικής χρεοκοπίας ή εξόδου από την ευρωζώνη.

Το πρόβλημα με τις τακτικές συμμαχίες είναι πως δεν κρατούν για πολύ. Οι προσπάθειες εισαγωγής ενός πανευρωπαϊκού σχεδίου μετεγκατάστασης θα αποτύχουν και η Γερμανία θα αναγκαστεί να βασιστεί «σε μια συμμαχία των προθύμων» όσον αφορά στην αποδοχή των αιτούντων άσυλο.

Ορισμένες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, έχουν δείξει μια προθυμία να δεχθούν πρόσφυγες. Ωστόσο, αυτές θεωρούνται περισσότερο συμβολικές πράξεις, που αφορούν έναν μικρό αριθμό ανθρώπων.

Η συνεργασία της Τουρκίας για τον περιορισμό των ροών στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι περιορισμένη και οι μετανάστες θα συνεχίσουν τις προσπάθειες εισόδου στο μπλοκ, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα έρθουν από εναλλακτικές διαδρομές.

Ως εκ τούτου, η Μέρκελ θα συνεχίσει να δέχεται πίεση στο εσωτερικό να υιοθετήσει πιο σκληρή στάση στη μετανάστευση και η ευελιξία του Βερολίνου απέναντι στην Αθήνα θα λάβει τέλος μόλις η ελληνική κυβέρνηση αρχίσει και πάλι να σέρνει τα πόδια της στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Κατά συνέπεια, η τακτική συμμαχία ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία θα έχει μόνο περιορισμένο αντίκτυπο στα ευρύτερα προβλήματα που πλήττουν και τις δύο χώρες.

Προσφυγικό: πρόβλημα ή αδυναμία λύσης στο πρόβλημα;

 https://i2.wp.com/content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20150919/low/newego_LARGE_t_1101_54566103.JPG

Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που ταξιδεύουν μέσω θαλάσσης δεν είναι ένα νέο φαινόμενο. Απελπισμένοι άνθρωποι, σε όλα τα μέρη του κόσμου, εδώ και καιρό διακινδύνευσαν τη ζωή τους σε μη αξιόπλοα πλοία και άλλα σκάφη. Μερικοί το κάνουν σε αναζήτηση εργασίας, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ή εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Άλλοι ζητούν διεθνή προστασία κατά της δίωξης, σύγκρουσης ή άλλες απειλές για τη ζωή τη δική τους και των οικείων τους, την ελευθερία ή την ασφάλειά τους. Συχνά αυτό σημαίνει ότι η μοίρα τους ρίχνει στα χέρια των αδίστακτων λαθρεμπόρων. Πρόσθετα προς τις επικίνδυνες συνθήκες στις οποίες ταξιδεύουν, πολλοί υφίστανται κακοποίηση και βία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους.

Σε όλο τον κόσμο σήμερα, η διεθνής ναυτιλία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης (SAR) για να βοηθηθεί κάποιος που είναι σε κίνδυνο στη θάλασσα. Σήμερα, σήματα κινδύνου μπορούν να μεταδίδονται ταχύτατα μέσω δορυφόρου. Σε συνδυασμό με τις τεχνικές επίγειας επικοινωνίας, το συντονισμό των αρχών στην ξηρά και την ανταπόκριση των παρακείμενων πλοίων, η επιχείρηση διάσωσης μπορεί να είναι ταχεία και πολύ καλά συντονισμένη.  Παρ’ όλα αυτά, η διάσωση και η αποβίβαση των ναυαγών (πλέον) σε ασφαλές μέρος είναι πολύπλοκες διαδικασίες που αφορούν μια σειρά παραγόντων – καθένας από τους οποίους έχει ειδικές υποχρεώσεις που απορρέουν από το διεθνές ναυτικό δίκαιο, καθώς και άλλες πηγές του διεθνούς δικαίου, όπως τη νομοθεσία για τους πρόσφυγες και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ακόμα και όταν η διάσωση έχει επιτευχθεί, προβλήματα μπορούν να προκύψουν στη συμφωνία των μερών (που έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις) για την αποβίβαση των μεταναστών και των προσφύγων. Αναγνωρίζοντας το πρόβλημα αυτό, τα κράτη μέλη του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) υιοθέτησαν τροποποιήσεις στις σχετικές διεθνείς συμβάσεις. Ακριβώς όπως οι πλοίαρχοι έχουν υποχρέωση να παρέχουν συνδρομή, τα κράτη μέλη έχουν συμπληρωματική υποχρέωση να συντονίσουν και να συνεργαστούν έτσι ώστε τα άτομα που διασώθηκαν στη θάλασσα να αποβιβάζονται σε ένα ασφαλές μέρος, το συντομότερο δυνατόν.

Υποχρεώσεις του πλοιάρχου

Ο πλοίαρχος ενός σκάφους ή πλοίου έχει την υποχρέωση να παρέχει βοήθεια στους πληγέντες στη θάλασσα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ιθαγένεια, το καθεστώς τους ή τις συνθήκες στις οποίες βρίσκονται. Αυτή είναι μια μακρά ναυτική παράδοση, καθώς και υποχρέωση που προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο. Η συμμόρφωση με την υποχρέωση αυτή είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της ακεραιότητας των θαλάσσιων υπηρεσιών αναζήτησης και διάσωσης. Βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε δύο βασικά κείμενα :

1) Η Σύμβαση του 1982 των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS, Ν. 2321/1995) προβλέπει (Άρθρο 98§1) ότι «Κάθε κράτος πρέπει να απαιτεί από τον πλοίαρχο του πλοίου που φέρει τη σημαία του, εφόσον μπορεί να πράξει αυτό χωρίς να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο το πλοίο, το πλήρωμα ή τους επιβάτες: (α) να παρέχει βοήθεια σε οποιοδήποτε πρόσωπο που είναι στη θάλασσα και κινδυνεύει να πνιγεί, (β) να πλέει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταχύτητα για τη διάσωση ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο, εφόσον πληροφορηθεί ότι αυτοί χρειάζονται βοήθεια και εφόσον η παροχή τέτοιας βοήθειας μπορεί λογικά να αναμένεται από αυτόν ».

2) Η διεθνής Σύμβαση του 1974 του IMO για την Ασφάλεια της Ανθρώπινης Ζωής στη Θάλασσα (σύμβαση SOLAS, Ν. 1045/1980 όπως τροποποιημένη ισχύει), υποχρεώνει (Κεφάλαιο V: Κανονισμός 33§1) όπως «Ο πλοίαρχος του ταξιδεύοντος πλοίου που είναι σε θέση να παράσχει βοήθεια, με τη λήψη πληροφορίας από οποιαδήποτε πηγή ότι άτομα κινδυνεύουν στη θάλασσα, υποχρεούται να πλεύσει ολοταχώς προς βοήθειά των ενημερώνοντας περί τούτου, εάν είναι δυνατόν, αυτά ή την Υπηρεσία έρευνας και διάσωσης. Αυτή η υποχρέωση για παροχή βοήθειας εφαρμόζεται ανεξαρτήτως εθνικότητας ή της ιδιότητας των ατόμων αυτών ή από των συνθηκών υπό τις οποίες ευρέθηκαν…»

Υποχρεώσεις των κυβερνήσεων και των Συντονιστικών Κέντρων Διάσωσης.

Αρκετές διεθνείς συμβάσεις για το δίκαιο της θάλασσας καθορίζουν τις υποχρεώσεις των κρατών μερών, εξασφαλίζοντας ρυθμίσεις για την ομαλή επικοινωνία και το συντονισμό τους στον τομέα της αρμοδιότητάς τους για τη διάσωση ατόμων που κινδυνεύουν στη θάλασσα γύρω από τις ακτές τους.

Η σύμβαση UNCLOS (άρθρο 98§2) επιβάλλει την υποχρέωση σε κάθε παράκτιο κράτος μέρος «… για την ίδρυση, λειτουργία και συντήρηση επαρκούς και αποτελεσματικής υπηρεσίας έρευνας και διάσωσης στη θάλασσα και όπου το απαιτούν οι περιστάσεις, να συνεργάζεται με τα γειτονικά κράτη για το σκοπό αυτό στο πλαίσιο περιφερειακών διευθετήσεων».

Η σύμβαση SOLAS (Κεφάλαιο V: κανονισμός 7§1) επιβάλλει σε κάθε συμβαλλόμενο κράτος όπως «…εξασφαλίσει ότι έχουν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα για επικοινωνία ανάγκης και συντονισμό στην περιοχή ευθύνης της και για την διάσωση κινδυνευόντων προσώπων στην πέριξ των ακτών της θάλασσα. Αυτές οι διατάξεις πρέπει να περιλαμβάνουν τον καθορισμό, λειτουργία και συντήρηση τέτοιων ευκολιών έρευνας και διάσωσης που θεωρούνται πρακτικά δυνατές και αναγκαίες, λαμβάνοντας υπόψη την πυκνότητα της θαλάσσιας κυκλοφορίας και των ναυτιλιακών κινδύνων και, όσο είναι πρακτικά δυνατό, πρέπει να παρέχει επαρκή μέσα εντοπισμού και διάσωσης τέτοιων προσώπων».

Επιπλέον, η Διεθνής Σύμβαση του 1979 για τη Ναυτική Έρευνα και Διάσωση (SAR, Ν. 1844/1989) υποχρεώνει τα Συμβαλλόμενα κράτη όπως το καθένα (άρθρο 2.1.10) «…διασφαλίσει ότι θα παρέχεται βοήθεια παρέχεται σε κάθε πρόσωπο που βρίσκεται σε κίνδυνο στη θάλασσα…ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή το καθεστώς του προσώπου ή τις περιστάσεις υπό τις οποίες βρέθηκε το πρόσωπο» και ορίζει (άρθρο 1.3.2) ότι η έννοια «Διάσωση» σημαίνει «μια επιχείρηση για την ανάκτηση ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο, για την παροχή κύριας ιατρική βοήθειας ή άλλων αναγκών, και για την παράδοσή τους σε ένα ασφαλές μέρος».

Νομοθεσία για τους πρόσφυγες

Αν οι άνθρωποι που διασώθηκαν στη θάλασσα ισχυρίζονται ότι είναι πρόσφυγες ή αιτούντες άσυλο, ή δηλώνουν με κάποιο τρόπο ότι φοβούνται τη δίωξη ή την κακομεταχείριση αν αποβιβαστούν σε ένα συγκεκριμένο τόπο, οι βασικές αρχές που προβλέπονται από το διεθνές προσφυγικό δίκαιο πρέπει να εφαρμοστούν. Ο πλοίαρχος δεν είναι υπεύθυνος για τον καθορισμό του καθεστώτος των διασωθέντων.

Οι ορισμοί και οι βασικές υποχρεώσεις των κυβερνήσεων και των Συντονιστικών Κέντρων Διάσωσης για τους πρόσφυγες ορίζονται επίσης. Οι αιτούντες άσυλο είναι άτομα που ζητούν διεθνή προστασία και των οποίων η απαίτηση δεν έχει ακόμη αποφασιστεί οριστικά. Δεν είναι και δεν πρέπει ο κάθε αιτών άσυλο να αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας.

Η Σύμβαση του 1951 σχετικά με το καθεστώς των Προσφύγων (Ν.Δ. 3989/1959) ορίζει (άρθρο 1§Α εδ. 2, όπως τροποποιημένο ισχύει) ως πρόσφυγα, μεταξύ άλλων, ένα πρόσωπο που  «…συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει υπηκοότητα και δεν δύναται, ή λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύει της προστασίας της χώρας ταύτης».

Η Σύμβαση του 1951 (άρθρο 33 § 1 ) απαγορεύει πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο να απελαθούν ή να επιστραφούν με οποιοδήποτε τρόπο απολύτως  «…στα σύνορα εδαφών όπου η ζωή ή η ελευθερία τους θα απειλούνται λόγω της φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων». Αυτή η απαγόρευση δεν αφορά μόνο τη χώρα από την οποία έχει διαφύγει ένα άτομο, αλλά περιλαμβάνει επίσης κάθε άλλη περιοχή στην οποία αυτός ή αυτή θα αντιμετώπιζε μια τέτοια απειλή. Διασωθέντα πρόσωπα που δεν πληρούν τα κριτήρια της σύμβασης του 1951 για τους Πρόσφυγες όπως ορίζονται στη Σύμβαση, αλλά που φοβούνται τα βασανιστήρια ή άλλες σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή που διαφεύγουν από ένοπλες συγκρούσεις μπορεί επίσης να προστατεύονται από την επιστροφή σε μια συγκεκριμένη θέση «επαναπροώθησης» από άλλες διεθνείς ή περιφερειακές νομικές ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων αρχές.

Δράση από τις κυβερνήσεις και τα Συντονιστικά Κέντρα Διάσωσης (RCC)

Οι κυβερνήσεις πρέπει να συντονίζονται και να συνεργάζονται για να εξασφαλίζουν ότι οι πλοίαρχοι των πλοίων που παρέχουν βοήθεια επιβιβάζοντας άτομα ευρισκόμενα σε κίνδυνο στη θάλασσα αποδεσμεύονται από τις υποχρεώσεις τους με την ελάχιστη περαιτέρω παρέκκλιση από το προγραμματισμένο ταξίδι του πλοίου και να μεριμνήσουν ώστε η αποβίβαση να επιτευχθεί όσο το δυνατόν συντομότερα. Όπως αναγνωρίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές για τη μεταχείριση των προσώπων που διασώθηκαν στη θάλασσα, η  κυβέρνηση που είναι υπεύθυνη για την περιοχή SAR στην οποία οι διασωθέντες ανακτήθηκαν είναι κυρίως υπεύθυνη για την παροχή ενός ασφαλούς τόπου ή τοποθεσίας. To πρώτο Κέντρο (RCC) που λαμβάνει το σήμα, υποχρεούται να μεταβιβάσει το σήμα στο Κέντρο (RCC) το οποίο είναι υπεύθυνο για την αντίστοιχη περιοχή Έρευνας και Διάσωσης (SAR). Όταν το υπεύθυνο Κέντρο ενημερωθεί, αναλαμβάνει αμέσως την ευθύνη για την επιχείρηση διάσωσης, καθώς και την ευθύνη για την ασφαλή διακομιδή των διασωθέντων σε ασφαλή τοποθεσία υπό την εποπτεία της αντίστοιχης κυβέρνησης της εν λόγω περιοχής.

Με όλα τα παραπάνω θα υπέθετε κανείς ότι υπάρχει ένα σαφές και πλήρες νομοθετικό πλαίσιο για να καλύψει όλο το φάσμα του ζητήματος, από τη διάσωση μέχρι τη διαχείριση των διασωθέντων ανθρώπων. Βλέπουμε, όμως, ότι κάτι τέτοιο σαφώς δεν συμβαίνει. Ο κύριος λόγος για την εμφάνιση των τεράστιων προβλημάτων που παρατηρούμε δεν είναι ο μεγάλος όγκος των μεταναστευτικών ροών (σίγουρα είναι ένας λόγος) όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν, αλλά η προβληματική συμπεριφορά ορισμένων εμπλεκομένων ως προς τις παραπάνω διεθνής συνθήκες, και κυρίως η συνολικότερη προσέγγιση του προβλήματος από πλευράς τους και συνεπώς ο τρόπος που αξιοποιείται.

Η Τουρκία, για παράδειγμα, δεν έχει υπογράψει ακόμα την κυριότερη ναυτική συνθήκη (UNCLOS) που ορίζει το πλαίσιο δράσης επί του θέματος και το σημαντικότερο είναι ότι δεν πρόκειται να το πράξει, αφού κάτι τέτοιο θα της αφαιρούσε το δικαίωμα casus belli στην δικαιωματική, από την ίδια συνθήκη, επέκταση των θαλάσσιων συνόρων της Ελλάδας στα 12 από τα 6 ναυτικά μίλια. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι την εν λόγω συνθήκη δεν την έχουν υπογράψει ούτε οι Η.Π.Α. (πλην του Κεφαλαίου XI, το οποίο όμως δεν έχουν κυρώσει νομοθετικά). Επιπλέον, η συμπεριφορά της Τουρκίας και στις δυο άλλες βασικές συνθήκες (SAR, SOLAS) παραμένει ελλιπής και προβληματική. Παραδείγματος χάριν, η αμφισβήτηση Περιοχών Ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης (SAR) είναι ευθεία αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων επί της συγκεκριμένης περιοχής, αφού οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης είναι ένα από τα κυριαρχικά δικαιώματα που ασκούνται σε μια περιοχή, συν ό,τι άλλο αυτό συνεπάγεται. Το ερώτημα που προκύπτει εδώ είναι πώς η Τουρκία – αντί να δεχτεί πίεση να συμμορφωθεί με τις παραπάνω συνθήκες και να τις υπογράψει με αφορμή το προσφυγικό – αντιστρέφει τους όρους και καταφέρνει να ασκεί πιέσεις σε παραπάνω από μια χώρες (Ελλάδα) και ομάδα χωρών (Ε.Ε.). Η δε Ε.Ε, ενώ δηλώνει αδυναμία να παραχωρήσει άσυλο σε 2,3 ή 5 εκατομμύρια πρόσφυγες την ίδια στιγμή εμφανίζεται πρόθυμη να παραχωρήσει visa σε 80 εκατομμύρια Τούρκους υπηκόους. Αναγνωρίζει και ενισχύει επιπλέον στην Τουρκία, επί της ουσίας, την προβολή μιας εικόνας ανωτερότητας έναντι του συνόλου των χωρών της Ευρώπης, μιας και επί 2 και πλέον χρόνια η Τουρκία μόνη της διαχειρίζεται τις ίδιες μεταναστευτικές ροές, των οποίων η θέα τρομοκράτησε το σύνολο της Ευρώπη.

Στον αντίποδα, βέβαια, η Ελλάδα επ’ αφορμή -ή και λόγω- της οικονομικής κρίσης δείχνει να μην μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις της συγκυρίας ούτε στο ελάχιστο. Η συνδιάσκεψη που οργανώνει η Αυστρία το δείχνει ξεκάθαρα, όπως και οι δηλώσεις και πρακτικές πλείστων άλλων ευρωπαίων αξιωματούχων και κρατών. Χωρίς τις ιδεολογικές προκαταλήψεις μιας αριστεράς που ασκεί κριτική σε μια κυβέρνηση που επιμένει να την θεωρεί κομμάτι της (ενώ η ίδια η κυβέρνηση δεν θεωρεί τον εαυτό της κομμάτι αυτής της αριστεράς), η εμπλοκή του ΝΑΤΟ -με την παραίνεση μάλιστα της ελληνικής πλευράς- στο ζήτημα, αποτελεί την πρώτη πράξη για τη δημιουργία ενός ειδικού καθεστώτος στο αρχιπέλαγος του Αιγαίου, και όχι την τελευταία ή μια ακόμη στο παγιωμένο πλέον πλαίσιο των τουρκικών αμφισβητήσεων, όπως πολλοί πιστεύουν ή θα ήθελαν να συμβαίνει. Αρκεί ίσως να αναφερθεί ότι οι ΝΑΤΟικοί χάρτες που θα χρησιμοποιηθούν δεν περιλαμβάνουν συνοριακές γραμμές ανάμεσα στα μέλη της (λύκο-)συμμαχίας, αλλά μονό τη  συνοριακή γραμμή του ΝΑΤΟ. Δημιουργείται, λοιπόν, ένα αναμφισβήτητο τετελεσμένο που σίγουρα η γείτονα χώρα ξέρει να αξιοποιήσει.

Στα πλαίσια της ενιαίας διοίκησης των επιχειρήσεων, το βάρος και η σπουδαιότητα θα πέσει στον μεγαλύτερο στόλο (πολεμικό, ακτοφυλακής κ.λπ.) – σημείο στο οποίο επίσης υστερούμε αρκετά. Άρα, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει (ότι και αν λέγεται) ότι τουρκικά σκάφη θα επιχειρήσουν εντός των ΝΑΤΟικών-ελληνικών χωρικών υδάτων, υπό τις οδηγίες βέβαια της ΝΑΤΟικής διοίκησης. Φανταστείτε την εικόνα ελληνικών ψαράδικων παραπλεόντων σκαφών να επιχειρούν για τη διάσωση μιας λέμβου με πρόσφυγες και να λαμβάνουν οδηγίες από τον ασύρματο από το ελληνικό λιμενικό να συνεργαστούν-υπακούσουν σε μια τουρκική ακταιωρό. Τρομακτικό σενάριο για τα εθνικά συμφέροντα, και όποιους ενδιαφέρουν αυτά, με ανυπολόγιστες συνέπειες ακόμα και στο φρόνημα και το ηθικό του νησιωτικού πληθυσμού. Σενάριο μάλιστα που φαίνεται να είναι και το επικρατέστερο, στο πεδίο των πραγματικών επιχειρήσεων.

Ο αποκλεισμός της περιοχής των Δωδεκανήσων από τον σχεδιασμό – και μάλιστα στη βάση της αποδοχής των τουρκικών θέσεων περί περιοχής απαγόρευσης ανάπτυξης στρατιωτικών δυνάμεων – αποτελεί άλλη μια διπλωματική αποτυχία, την ώρα μάλιστα που η περιοχή αυτή δέχεται το 40% των ροών (με βάση την επιλογή περιοχών για την δημιουργία των σύγχρονων στρατοπέδων συγκέντρωσης hot spot (sic)). Να σημειώσουμε εδώ ότι οι πιο αυξημένες αντιδράσεις για τη δημιουργία αυτών των ναζιστικής έμπνευσης στρατοπέδων, δεν είναι μάλλον καθόλου τυχαίο που παρατηρούνται σε ένα νησί με έντονη τουρκική παρουσία –κοινότητα μόνιμων κατοίκων, την Κω.

Η ελληνική πλευρά στο βαθμό που δεν μαθαίνει από τη μέχρι τώρα ιστορία της είναι αναγκασμένη, δυστυχώς, να την ξαναζήσει. Η απλή μεταφορά των ροών προς τα Δωδεκάνησα και την ευαίσθητη περιοχή του Καστελόριζου (μόνο 350μ. από τις τουρκικές αρχές) προμηνύει το προσχεδιασμένο έγκλημα. Αυτό δεν αποτελεί καταδιωκτική μανία όσων θέλουν να φαντάζονται έναν εχθρικό γείτονα, αλλά είναι το πιο ασφαλές συμπέρασμα για όποιον παρατηρεί τις κινήσεις της Τουρκίας μέσα στον ιστορικό χρόνο και γεωπολιτικό χώρο (όπως θα έλεγαν κάποιοι). Την τακτική της εποίκησης αξιοποίησε η Τουρκία για την περίπτωση της Ίμβρου και της Τενέδου, δημιουργώντας μάλιστα και φυλακές ανοικτού τύπου. Την ίδια μέθοδο ακολούθησε και στην Κύπρο για να ενισχύσει τα τετελεσμένα γεγονότα που δημιούργησε. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά ότι ο λόγος που η ίδια δε συνορεύει με την Αίγυπτο, ενώ ταυτόχρονα συνορεύει η Ελλάδα με την Κύπρο λέγεται Καστελόριζο.

Για ένα τόσο μεγάλο θέμα το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αναγκαστούμε δυστυχώς να επανέλθουμε

Η ΕΕ σχεδιάζει να κλείσει εντελώς τα σύνορα της για τους πρόσφυγες από την 1 Μαρτίου

Σύνοδος Κορυφής: Ρητή δέσμευση ότι δεν θα κλείσουν τα σύνορα θέλει η Αθήνα !! Αλλά…

….

Σύμφωνα όμως με αυστριακή εφημερίδα (πηγή),  μετά την αποτυχία της καγκελαρίου στις διαπραγματεύσεις, η ΕΕ σχεδιάζει να κλείσει τα σύνορα της από την 1η Μαρτίου – ενώ η Ελλάδα θα οδηγηθεί εκτός της Σέγκεν για ένα χρονικό διάστημα, με τη συμφωνία της κυβέρνησης της. Εάν  πράγματι ισχύει, η χώρα μας θα αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα – αφού δεν θα αφορά μόνο τους μετανάστες αλλά, επίσης, τους Σύρους πρόσφυγες.

Φαίνεται λοιπόν πως η εκλογική κατάρρευση της κυρίας Merkel υπερισχύει.